Lee Kkoch-nim ➟ DZIEWCZYNA, KTÓRĄ CHCĘ ZABIĆ

 

Dziewczyna, którą chcę zabić/ Lee Kkoch-nim, Prószyński i S-ka 2025

To milczenie i plotka zbudowały tę historię. 

Lee Kkoch-nim opowiada historię, która bardziej przypomina szept niż narrację - delikatny, niepokojący, wchodzący do głowy. Brutalność ma tu wiele twarzy: nieodwzajemniona miłość, manipulacja podszyta troską, milczenie gęste jak cień, narastające z każdym zdaniem. Do końca nie wiadomo, co się stało - bo choć podejrzenia od początku kierują się ku jednej z dziewczyn, obie noszą w sobie coś, co mogłoby poprowadzić tę historię ku tragedii.

Maski, które bohaterki zakładają każdego dnia, są tak misternie utkane, że dorośli widzą w nich tylko to, co chcą zobaczyć. Bo to przecież dorośli nauczyli je zakładać. Za maskami aż kipi od kłamstw, bólu i emocji, które nigdy nie znalazły właściwych słów. 

Im dalej brniemy w tę historię, tym więcej faktów zostaje odsłoniętych - ale zamiast rozjaśniać obraz, sprawiają, że wszystko staje się tylko bardziej bolesne. A gdy nadchodzi moment „prawdy”, okazuje się, że jest zbyt okrutna, by mogła komukolwiek zostać powierzona. Zostaje więc tylko z nami - jak drzazga w sercu, której nie sposób wyciągnąć. 

Świat słyszy tylko to, co chce słyszeć. Nie interesuje go prawda - zwłaszcza gdy jest ona nieszczęściem, lękiem i samotnością. W tej powieści prawda istnieje, ale nikt z bohaterów nie potrafi jej udźwignąć. Nikt, poza nami - obcymi, którzy patrzą z boku i czują, jak ta historia delikatnie drapie ich własne wspomnienia. Bo może i my kiedyś widzieliśmy coś, czego wtedy nie umieliśmy nazwać? 

To powieść, po której zostaje ból - cichy, tępy, ale długotrwały. Nie dlatego, że pokazuje przemoc, ale dlatego, że pokazuje, jak łatwo ją przeoczyć. Jak szybko uwierzylibyśmy w wersję świata, która jest wygodniejsza, lżejsza i bardziej możliwa. A kiedy książka się kończy, zostaje świadomość, że wiemy coś, co pozwoliłoby zakończyć tę historię inaczej 

Polecam
Dominik